EX-HIBICJA

Lenny Kravitz - Again

2011-08-22T09:07:00.000-07:00

War - So

2011-08-21T04:38:00.000-07:00

Type 0 Negative - Christian Woman Live at Wacken

2011-08-21T04:25:00.000-07:00

Formacja Nieżywych Shabuff - Żółty rower

2011-08-19T16:55:00.000-07:00

Billy Idol - "Rebel Yell"

2011-08-19T15:18:00.000-07:00

James Ingram & Nancy Wilson - Wish you were here

2011-08-19T03:49:00.000-07:00

Beverley Craven - Promise Me

2011-08-19T03:32:00.000-07:00

Type O Negative - 4/10 - September Sun

2011-08-17T08:27:00.001-07:00

Type O Negative - 4/10 - September Sun

2011-08-17T08:27:00.000-07:00

Pink Floyd Live 8 Full Concert HD

2011-08-17T07:20:00.000-07:00

Mark Knopfler - Brothers in Arms

2011-08-17T06:58:00.000-07:00

Clapton - Knopfler - Same old blues

2011-08-17T06:44:00.000-07:00

WarsawLive: Urodziny Didi 12.08.2011

2011-08-14T02:00:00.000-07:00

WarsawLive: Urodziny Didi 12.08.2011

Jerzy wykonał całą sesję zdjęciową podczas 32 moich urodzin :)))

Red Dragonfly: kompozycja

2011-07-08T03:31:00.000-07:00

Red Dragonfly: kompozycja

Jeden w dwa ADWOKAT

2011-07-05T05:35:00.000-07:00

Jedynka ze skrzydłem dwa: 1w2 - "Adwokat"

To skrzydło daje jedynce więcej ciepła i pozytywnych odczuć międzyludzkich. Wysokie standardy i wymagania są nieco stonowane przez bardziej ludzkie oblicze. Jedynka z tym skrzydłem, rozumie i łatwiej wybacza innym za to, że nie spełniają jej oczekiwań. Ciężko pracuje, poświęca swój czas i energię, aby poprawić warunki życia innym.
Gdy jest w stresie, może być bardzo gwałtowna i agresywna. Uważa się za jedyną osobę trzymającą się zasad. Ma przerost autorytatywnych ambicji i jest zarozumiała. Może wygłaszać moralizatorskie kazania lub próbować uderzać w czyjś czuły punkt. Możliwa jest postawa "rób jak Ci mówię, a nie to co Ja robię". W tym co robi i mówi okazuje dużo hipokryzji, ponieważ jest przekonana o swoim wysokim morale, podczas gdy inni nie spełniają jej standardów. Jest też bardzo nie konsekwentna w swoim zachowaniu. Ustala własne reguły, po czym je zmienia w zależności od potrzeby chwili.

Jedynka w mi

łości

zwraca uwagę i pamięta o wszystkich szczegółach.
Docenia drobne gesty: przyjście na czas, odpowiednie przedstawienie się, pamiętanie imion i nazwisk.
natychmiast przyznawaj się do błędu. Oczyści to atmosferę i zapobiegnie pretensjom.
wnoś coś nowego i zabawnego do związku. Jedynka często popada w rutynę.
nie obnoś się ze swoimi sukcesami. Sam pracuj nad realizacją i ulepszeniem swoich celów.
miej własne zainteresowania. Jedynka często pracuje sama i jest ją ciężko zmusić do wspólnych zajęć.
przyjemność i radosne chwile, wprowadzają jedynkę w stan lękowy "skoro się tak dobrze bawimy to na pewno zaraz coś się złego stanie"

Jedynka w pracy
lubi ściśle określone zadania i harmonogram zajęć
zwraca uwagę na szczegóły. Wykonuje pracę wg listy, punkt po punkcie
preferuje skupienie się na pracy niż nad rozwijaniem znajomości.
zdaje sobie sprawę z problemów i krytycznych uwag, ale ma problem z zaproponowaniem innych rozwiązań. Zbyt duże prawdopodobieństwo wystąpienia błędu
pracuje ciężko dla sprawy; dla dobrego przywódcy, dla kompetentnej drużyny
unika ryzyka. Ryzyko prowadzi do błędów. Gdy ma wątpliwości, czeka.
w przypadku błędu lub niepowodzenia, unika brania odpowiedzialności "To nie była moja wina", "Był ku temu powód, tak się musiało stać"

Rozpoznanie jedynki

Typowy komentarz jedynki:

"Wiem, że mam rację. Dlaczego mam iść na kompromis ?"
"Jestem swoim największym krytykiem."
"Przez całą moją karierę, musiałem naprawiać błędy innych."
"Gdy byłem dzieckiem, zawsze mi powtarzano: na pewno stać Cię na więcej"

Jedynki są często inteligentne i niezależne więc może się mylnie identyfikować z piątką, jednakże jedynka jest typem akcji i podejmowania działań, podczas gdy piątka głównie zajmuje się rozmyślaniem. Jedynka często się zamartwia i ma skłonność do lęków, może więc się mylnie utożsamiać z szóstką, ale jedynce mniej zależy na nawiązywaniu stosunków z innymi i nie jest dla niej ważne szukanie porozumienia z grupą. Jedynka często może popadać w depresję gdy nie potrafi sprostać wysoko postawionym sobie wymaganiom. W takich chwilach, jedynka się może utożsamiać z czwórką, ale czwórka jest wobec siebie bardziej pobłażliwa i wyrozumiała, podczas gdy jedynka ciągle się oskarża, a nawet odczuwa do siebie wstręt. Dodatkowo czwórka potrafi wyrazić swoje emocje, podczas gdy jedynka jest bardzo powściągliwa w okazywaniu swoich odczuć.

SUN

2011-07-05T03:56:00.001-07:00

wstęp:
Kiedy inni oczekują od nas, że staniemy się takimi jakimi oni chcą żebyśmy byli, zmuszają nas do zniszczenia tego kim naprawdę jesteśmy. To dosyć subtelny rodzaj morderstwa. Większość kochających rodziców i krewnych popełnia je z uśmiechem na twarzy......TO TAK NA DZIŚ ;) Dorota Tomaszewska

Mini Niedziela - /artykuły/
"(...) Gdyby się z nim nie spotkała to cały świat dzisiaj wyglądałby inaczej. Gdyby poprzednie doświadczenia tak mocno nie zadziałały na jej uczucia, szarpiąc bezwzględną hipnozą, też wyglądałoby to wszystko inaczej. Na pewno było by łagodniej, mniej rozbujanie, mniej szalenie, mniej... No właśnie - czy byłaby w mniejszym stopniu sobą? Czy wiodłaby spokojne, bezpieczne, ustabilizowane życie mądrej, dorosłej kobiety?Skondensowana do nieznośnego bólu energia, poskładana z zasobów umysłowych, emocjonalnych i duchowych poszukiwań, przybierałą cielsko kameleona zmieniającego kolory wedle otoczenia, ale zmieniającego też kształty i aury.

A skąd tyle lęku przed byciem sobą? Brak wierności samej sobie ładował ją w sytuacje - wyzwania. Czyżby jedyną atrakcyjną formułą życia bezustannie okazywało się chybotanie się na krawędzi?
Wychodząc poza kolejne nawiasy społecznych krat i przykazań bez opieki, odzyskiwała wolność.Nie wiedziała czym ta wolność pachnie i jak wielu kolejnych wyrzeczeń pożąda. Pragnienia okazywały się byc skażonymi, a ich siła rosła wraz z odczuwanym bólem i frustracją. Objawiały szczególną właściwość - niezaspokojenie. Marianna spodziewała się możliwych skutków swoich lekkomyślnych działań, lecz siła świadomości kazała jej wziąć pod uwagę wszelkie konsekwencje. Myślała, że w życiu najważniejsze jest doświadczanie siebie. Lądując gdzieś, ładując się w coś, wchodząc w specjalne układy dążymy przecież do poznania. Chcemy wiedzieć, pamiętać, a w reszcie potrafić tak ustawiać własne żagle, aby móc korzystać z możliwości, rozwijac odkryte, odkrywać uśpione.Skacząc po zmysłowych możliwościach, w końcu dobijamy płótno do blejtramu. Zaklejamy, gruntujemy, czekając odpowiednio na spodziewane efekty, aby móc wreszcie przystąpić do pracy nad nowym obrazem. Zawsze trenujemy siebie samych, pokonujemy siebie, a potem płyniemy w rejs - własny rejs.Odpuściła."fragment powieści Minissy Sunday "Cosmologic"

Róża Paracelsa

2011-04-27T09:01:00.000-07:00

Jorge Louis Borges
Róża Paracelsa
Tłumaczenie - Zofia Chądzyńska
Opracowanie - Krzysztof Sucherek

W pracowni, która zajmowała obie izby piwnicy, Paracelsus prosił swojego Boga, swojego nieokreślonego Boga, jakiegokolwiek Boga, by zesłał mu ucznia. Zmierzchało. Wątły ogień na kominku rzucał nieregularne cienie. Zbyt wielkim wysiłkiem było wstać i zapalić żelazną lampę. Paracelsus roztargniony z powodu znużenia, zapomniał o swojej prośbie .

Noc zamazała już tygiel i zakurzone alembiki, gdy załomotano do bramy. Wstał senny, wspiął się po krótkich spiralnych schodach i otworzył jedno skrzydło drzwi. Wszedł nieznajomy. On również był bardzo zmęczony. Paracelsus wskazał mu ławę; obcy usiadł i czekał. Przez jakiś czas nie zamienili słowa.

Mistrz przemówił pierwszy:
- Pamiętam twarze z Zachodu i twarze ze Wschodu - powiedział nie bez pewnego patosu. - Twojej nie pamiętam. Kim jesteś, czego ode mnie chcesz ? - Moje imię nie ma znaczenia - odrzekł obcy. - Trzy dni i trzy noce wędrowałem, aby wejść do twego domu. Chcę być twoim uczniem. Przynoszę ci cały mój majątek. Wydobył sakiewkę i wytrząsnął ją nad stołem; uczynił to prawą ręką. Monet było wiele i ze złota. Paracelsus stanął za jego plecami, by zapalić lampę. Gdy się odwrócił, spostrzegł, że lewa ręka przybysza trzyma różę. Róża zaniepokoiła go.

Pochylił się, złączył koniuszki palców i powiedział:
- Mniemasz, że potrafię wytworzyć kamień, który przemienia wszystkie elementy w złoto, a sam złoto mi dajesz. Nie złota szukam i jeżeli ty pragniesz złota, nigdy nie będziesz moim uczniem.

- Złota nie pragnę - odpowiedział obcy. - Te monety świadczą tylko o tym, jak silna jest moja wola studiowania. Chcę, byś nauczył mnie Sztuki. Chcę przebyć u twojego boku drogę, która prowadzi do Kamienia.

Paracelsus odrzekł powoli:
- Droga jest Kamieniem. Początek jest Kamieniem. Jeżeli nie pojmujesz tych słów, jeszcze nie zacząłeś pojmować, każdy krok, który uczynisz, jest celem. Obcy spojrzał na niego z niedowierzaniem. Powiedział zmienionym głosem: - Ale, czy cel istnieje ?

Paracelsus uśmiechnął się.
- Oszczercy, którzy są nie mniej liczni od głupców, twierdzą, że tu nie ma, i nazywają mnie szalbierzem. Nie przyznaję im racji, chociaż niewykluczone, że cel jest tylko ułudą. Wiem, że Droga istnieje.

Zapadło milczenie i odezwał się obcy:
- Gotów jestem przemierzyć ją z tobą, nawet jeżeli musielibyśmy wędrować wiele lat. Pozwól mi przebyć pustynię. Pozwól mi dojrzeć, choć z oddali. ziemię obiecaną, nawet gdy gwiazdy nie pozwolą mi po niej stąpać. Pragnę dowodu, nim wyruszę w drogę.

- Kiedy ? - zapytał z niepokojem Paracelsus.

- Zaraz - powiedział uczeń z nagłym postanowieniem.

Zaczęli rozmowę po łacinie, teraz mówili po niemiecku.

Młodzieniec uniósł różę do góry.
- Powiadają - rzekł - że potrafisz spalić różę i wskrzesić ją mocą twojej sztuki. Pozwól mi być świadkiem tego cudu. O to cię proszę, a potem oddam ci całe moje życie.

- Jesteś bardzo łatwowierny - powiedział mistrz. - Nie łatwowierności mi trzeba; żądam wiary.

Obcy nalegał.
- Dlatego, iż nie jestem łatwowierny, pragnę na własne oczy ujrzeć unicestwienie i zmartwychwstanie tej oto róży. Paracelsus ujął różę i, rozmawiając, bawił się nią.

- Jesteś łatwowierny - powiedział. - Mówisz, ze potrafię ją zniszczyć ? - Każdy potrafi ją zniszczyć - powiedział uczeń.

- Mylisz się. Czy sądzisz, że cokolwiek można zwrócić nicości ? Czy sądzisz, że pierwszy człowiek w Raju mógł był zniszczyć jeden choćby kwiat lub źdźbło trawy ?

- Nie jesteśmy w Raju - powiedział z uporem młodzieniec. - Tu, pod księżycem, wszystko jest śmiertelne.

Paracelsus powstał.
- W jakimże innym miejscu jesteśmy ? Sądzisz, ze boskość może stworzyć miejsce, które nie byłoby Rajem ? Sądzisz, że Upadek jest czymś innym niż niewiedzą ? Że jesteśmy w Raju ?

- Każda róża może spłonąć - powiedział wyzywająco uczeń.

- Jest jeszcze ogień na kominku - powiedział Paracelsus. - Jeżeli rzuciłbyś tę różę w palenisko, sądziłbyś, że strawił ją ogień i jedynie popiół jest prawdziwy. Powiadam ci, róża jest wieczna i tylko jej kształt może się zmienić. Wystarczyłoby jedno moje słowo, abyś na nowo ją ujrzał.

- Jedno słowo ? -zapytał ze zdziwieniem uczeń. -Tygiel jest wygaszony i alembiki są wypełnione popiołem. Co uczynisz, aby ją wskrzesić ?

Paracelsus spojrzał na niego ze smutkiem.
- Tygiel jest wygaszony - powtórzył - i alembiki są wypełnione popiołem. O zmierzchu moich długich dni używam innych narzędzi.

- Nie śmiem pytać, jakich - powiedział obcy przebiegle, a może pokornie. - Mówię o tym, którego użyła boskość, aby stworzyć niebo i ziemię, i niewidzialny Raj, w którym jesteśmy, lecz grzech pierworodny ukrywa go przed nami. Mówię o Słowie, o którym naucza nas Kabała.

Uczeń powiedział chłodno:
- Proszę cię pokornie, ukaż mi, jak znika i pojawia się róża. Nie dbam o to, czy posłużysz się alembikiem czy Słowem.

Paracelsus zamyślił się. W końcu powiedział:
- Gdybym to uczynił, rzekłbyś, że to kształt nadany przez magię twoich oczu. Cud nie dałby ci wiary, której szukasz. Zostaw różę w spokoju.

Młodzieniec patrzył na niego wciąż z niedowierzaniem.

Mistrz podniósł głos i powiedział mu:
- A właściwie, kim ty jesteś, by wejść do domu Mistrza i żądać od niego cudu ? Czego żeś dokonał, aby godnym być tego daru ?

Uczeń odparł, drżący:
- Wiem, że niczego nie dokonałem. Proszę cię, w imię tych wielu lat, które poświęcę terminowaniu w cieniu twej osoby, pozwól mi ujrzeć popiół, a potem różę. O nic więcej cię nie poproszę. Uwierzę w świadectwo moich oczu. Pochwycił gwałtownie szkarłatną różę, którą Paracelsus położył na pulpicie, i cisnął ją w płomienie. Zniknęła barwa i pozostała tylko smużka popiołu. Przez nieskończoną chwilę czekał na słowo i na cud.

Paracelsus stał niewzruszony. Powiedział z osobliwą prostotą: - Wszyscy medycy i wszyscy aptekarze Bazylei utrzymują, ze jestem oszustem. Być może mają słuszność. Oto jest popiół, który był różą i który już nigdy nią nie będzie.

Młodzieniec poczuł wstyd. Paracelsus jest szarlatanem albo zwykłym wizjonerem a on, intruz, przekroczył jego progi i teraz zmusza go do wyznania, że jego słynne sztuki magiczne były pozorem.

Ukląkł i rzeki mu:
- Mój czyn jest niewybaczalny. Zabrakło mi wiary, której Pan żąda od wierzących. Pozwól, bym nadal widział popiół. Powrócę, gdy będę silniejszy i będę twoim uczniem, a u kresu Drogi zobaczę różę.

Mówił ze szczerą pasją, lecz jego pasja była litością, jaką wzbudzał w nim stary mistrz tak wielbiony, tak lżony, tak sławny, a przez to tak próżny. Kim był on, Johannes Grisebach, by dokonać świętokradczego odkrycia, że pod maską nie ma nikogo ?

Pozostawienie złotych monet byłoby jałmużną. Zabrał je, wychodząc. Paracelsus odprowadził go do podnóża schodów i powiedział mu, że w tym domu zawsze będzie oczekiwany.
Obaj wiedzieli, ze już się nigdy nie zobaczą.

Paracelsus został sam. Zanim zgasił lampę i usiadł w znużonym fotelu, nasypał w dłoń garść popiołu i wypowiedział cicho jedno słowo.

Róża zmartwychwstała.

zawodowy test

2010-12-27T04:01:00.001-08:00

JA:
Ekstrawertyk, ufający zmysłom, wrażliwy na opinie innych o zdolnościach koncyliacyjnych. Przy podejmowaniu decyzji bierze pod uwagę zdanie współpracowników i potrafi bez trudu dopasowywać się do wymogów sytuacji. Dzięki rozwiniętym zdolnościom komunikacyjnym oraz rozwiniętej empatii, jest dobrym współpracownikiem i doradcą. Preferuje pracę z ludźmi ponad czynności techniczne. Nie przepada za sztywnym rozkładem zajęć. Spełnia się w działaniu praktycznym, teoretyzowanie chętnie pozostawiając innym. W niejednoznacznych sytuacjach, wymagających konkretnego rozstrzygnięcia, potrafi wykorzystać umiejętność przejmowania inicjatywy i pragmatyzm. Obszary w których ma szansę dobrze się zrealizować to: artysta, aktor, muzyk, fotograf, projektant mody, HR, PR, makler giełdowy, reprezentant handlowy, doradca ubezpieczeniowy, agent nieruchomości i inne.

Czas, konsekwencja i jeszcze coś.

2010-08-05T06:30:00.000-07:00

Paweł Huelle napisał, że taka postawa ciągłego, konsekwentnego podążania obraną sobie drogą artystyczną, jest dzisiaj wyrazem prawdziwej awangardy, w opozycji do postmodernistycznych postaw, sprowadzających sztukę do kategorii gry i ulotnego zdarzenia medialnego.
Konsekwencja w malowaniu obrazów nie jest dla mnie sztywnym trzymaniem się oswojonej materii - to świadome podążanie wybraną drogą, która daje niekończącą się ilość możliwości w ramach przyjętych założeń.
A jak miło usłyszeć, że odczytywane jest to, jako awangardowe podejście! Teraz tak to wygląda, bo myślę, że owo postrzeganie wynika z charakteru naszych czasów, gdzie mniej niż 5 minut potrafi niektórym wystarczyć, aby zaistnieć, a potem już tylko pławią się w swoich mniej lub więcej spektakularnych błyskach odkryć, z których polityka krytyków potrafi zrobić niekończące się źródło dywagacji, opracowań i odniesień, często mocno naciągniętych.
Żyjemy coraz szybciej? Tworzymy coraz szybciej? Zapominamy o rytuale materializowania się dzieła sztuki, który przecież ma swój uświęcony proces i odbywa się poza czasem, poza przyszłością i przeszłością, bo tylko w teraźniejszości, która jedyna istnieje?
Kiejstut Bereźnicki napisał , że obraz nie jest notowaniem tego czasu, w którym powstaje. Jest wywoływany z pamięci, jest syntezą, sumą różnych elementów. To, o czym mówiliśmy pięć minut temu, już minęło. W tym sensie wszystko jest przeszłością.
Przypomina to trochę wywoływanie powstałych wcześniej zdjęć - korzystam z pamięci - a pamięć nie korzysta z powszechnego atrybutu, jakim jest czas, bo tutaj właśnie pojawia się wątek uniwersalizacji i świadomości, która z linearnym pojmowaniem wydarzeń w czasie nie ma nic wspólnego - fascynujące?
Chyba Kiejstut przekroczył barierę czasu pojmowanego linearnie. Stanął na wysokości świadomości siebie, a ja odnajduję znów dowód na to, że tworzenie daje nieśmiertelność. I bawi mnie to i cieszy, nie tylko z własnego powodu.
A kwestia przeszłości? Przecież jeśli wszystko jest przeszłością to znaczy, że mamy do wszystkiego dostęp - nieograniczony!
Jak w tej sytuacji odczytać holenderskie martwe natury, surrealistyczne pustynie ze słoniami, fowistyczne czerwone drzewa, gauginowskie kobiety, puentylistyczne scalenia widoku, pisuar Duchampa, srebrną fabrykę Warhola, rozjechany portret Bacona i Velasquez’a, jeszcze zieleń veronese'a i okres błękitny Picassa? Czy wrzucać na to wszystko neomodernistyczną zasmażkę linearnego postrzegania historii kultury, czy raczej z wytchnieniem wachlować się dorobkiem przeszłości, do której blisko z każdej perspektywy?
Możemy wszystko. Tę konstatację pozwalam sobie poczynić na użytek działań budzących tych wszystkich, którym bliskie jest poczucie sensu w niekończących się próbach oswojenia przeklętego, bo wciąż nieodgadniętego poczucia, że czas jest pojęciem fałszywym.
Dominika Daszewska
5 sierpnia 2010

Rola Mnicha

2010-03-23T13:51:00.000-07:00

Masz jedną z najtrudniejszych dróg przed sobą...
mianowcie kierujesz się ku wolności i prawdzie.
Na tym etapie jest niewielu i możesz czuć się samotnie.
Musisz nauczyć się zaufania do siebie, przechodząc przez wiele iluzorycznych stanów umysłu. Początkowo droga może być bolesna, gdyż oczyszczasz się ze wszystkich wpływów, możesz czuć się inna i możesz nie rozumieć ludzi.
Dzieje się tak, gdyż twoja droga wyjścia jest indywidualna.
Odrabiasz lekcję zaufania sobie i odwagi. Powodzenia!

Poganiacze marzeń

2010-02-20T09:10:00.000-08:00

Niecierpliwi i szczęśliwi. Nie czekają. Gonią radosne wizje. Poganiacze marzeń, eksploratorzy wrażeń. Wewnętrznie uśmiechnięci, zewnętrznie spontaniczni. Skupieni. Wrażliwi. Motylom podobni, a nieskończeni. Myśli ich nieskrępowane.
Wychodzą z domu bez parasoli. Dla nich deszcz nie jest płaczem niebios, przed któym skrupulatnie mieliby się chować. Płyną wiedzeni szlakami wysokich wibracji energii czystej, budującej.
Twórcy światów bez granic. Przeskakują kolejne przeszkody, któe dla nich są okazjami. Wyzwania łapią w locie i na skrzydłach wiatru odkrywają nowe głębiny radości. Dzieci słońca. Kosmicznie predestynowani do życia bez początku i końca. Entuzjaści. Wiecznie młodzi podróżnicy.

Jeden z nich wczoraj co kilka kroków zatrzymywał się idąc ulicą. Ludzie zwykle chodzą rytmicznie, bez refleksji, spieszą w do znudzenia znane miejsca. Onprzystawał i patrzył. Fascynacja najprostszymi elementami otaczającego świata wzbudzała w przechodniach uśmiechy. Niektóre rozumiejące i serdeczne, rzadziej ironiczne lub niedowierzające.
Co jakiś czas ktoś próbował chwycić go za rękę, poprowadzić w innym kierunku. Jego wyraźne "NIE" objawiało za każdym razem niezachwiany indywidualizm. Tak, jakby wiedział, wiedziony instynktem, co jest dla niego właściwe.
Był inny, był sobą bez zahamowań. Otwarty, chłonny umysł. Jasne, anielskie oblicze. Oczy bystre, piwne, spoglądające z zachwytem i miłością. Skupiony, zakochany w zyciu i beztroski.

Poganiacze marzeń tańczą w porywach wiatru po strzępkach pamięci odebranej przy narodzeniu. Gładko przenikają przez granice cienia. Bezgłośnie wyrażają chęć i wolę. Odnalezieni, choć ukryci. Piękni pod osłoną nieznanej czasoprzestrzeni. Myśli przekazują impulsami, budząc życie w konających z zaślepienia umysłach.

Znam kilku poganiaczy marzeń.
Jeden jest częścią mnie.
Prawdopodobnie jestem jednym z nich.

Lśnienie

2009-11-06T14:42:00.000-08:00

Jesień. Szaro, chłodny wiatr wyciska łzy z oczu. Oczekiwanie na zmierzch, który przykryje smętne myśli wywołane obrazem mglistym, niekonkretnym, bez barw. Czekać znaczy spodziewać się czegoś. A co jeśli wizja okaże się przerażająco piękna? Kiedy wszystko, co znajome obróci się w popiół i nadciągnie olbrzymia wichura, a z pyłu lekko opadającego na ziemię wynurzy się ptak ognisty, który powiedzie świat w nową czucioprzestrzeń?

Myśl sprowadzi fakt. Czucie spowoduje odczucie w przedmiocie odczuwania. Obudzi się głęboka odpowiedzialność. Światło zapali się w sercu tego, którego wybierzesz. W końcu zrozumiesz, że nie istnieje czas. Przemieszczanie się z miejsca na miejsce okaże się tak proste, że wystarczy skierować myśl, a znajdziesz się wszędzie, gdzie tylko zapragniesz.

Wyobrażam sobie szczęście. Lato. Przemierzamy łany zbóż. Przebijając się przez gęste złote kłosy, spoceni słońcem, uraczeni słodkim zapachem sierpniowego powietrza nagrzanego od miłosnych uniesień padamy w końcu na gorący piasek i wtuleni w swoje ciała nie zauważamy jak mija wieczność. Uczucia synchronizują oddechy. Gesty łączą się w tańcu ciał zespolonych idealnym rytmem.

Wystarczy pomyśleć. Myśleć tak mocno, że świat podda się i sam ukłoni w budowaniu mojej wizji. Jestem tu i teraz, tylko tu i tylko teraz. Im bardziej będę brała odpowiedzialność za świat otaczający, tym większy zdobędę wpływ na jego kształt, smak, kolor, gęstość i promieniowanie.

napisałam dziś - D.D.

my brain...

2009-08-29T02:18:00.000-07:00

Right Brain Dominant: 18 Right-Brain Responses / 12 Left Responses
Of 30 questions, 18 of your responses indicate you are right brained dominant. 12 of your responses are indications of left brain dominance. These results indicate you are predominantly right-brain dominant.

The right side of your brain is all about creativity and flexibility. Daring and intuitive, you see the world in their unique way.You likely have a talent for creative writing and art and prefer day dreaming, philosophy, and sports.

You make decisions intuitively. The right side of our brain processes information in a rapid, spatial, and perceptual manner. The right hemisphere concentrates more on emotion than logic, allowing you to make quick, spontaneous decisions.

You rely on your imagination when finding solutions to problems. You operate in a nonlinear, simultaneous fashion and deal with non-verbal information as well as dreams and fantasy. Thus, you tend to think visually-spatially more than verbally. Occupations: Artist, Athlete, Politician, Beautician, Craftsman, Actor, Wildlife manager, Marketing or sales manager

Eterycznie i bezgłośnie

2009-08-11T13:42:00.000-07:00

Eteryczna, jak mgła i intensywna nie do zniesienia.
Żywość barw i najdelikatniejszy laserunek.
Rozbuchanie natury i milcząca pustka niebytu.
Lewitowanie w niewidzialnych przestworzach i trzęsienie ziemi przy głośnej wypowiedzi.

Płacz i szczęście.
Rozpacz i miłość.
Plus i minus.

Oswoić przeciwieństwa, które zawsze istnieją jednocześnie
- oto zadanie, oto wyzwanie, oto sens odnaleziony.

Uzależniona od cierpienia oczekuję zranień.
Trudno uwierzyć w dobro intencji, kiedy sztylety były wbijane przez całe życie.
Poczucie braku i niedosytu karmi twórczość.
Ożywam we śnie niespełnienia malując kontynuację marzeń i one się realizują.

Muszę przeżywać jak człowiek, żeby pokazać w twórczości jego zmagania, choć zawsze będą zabarwione esencją innej egzystencji...
Z wymiaru, w którym czyste piękno tworzy miłość dojrzała.

resume

2009-07-22T07:39:00.001-07:00

Moje malarstwo opieram na żywej energii i ciągłej inspiracji otaczającym światem. Wnikam w detale, warstwy postrzegania, wielowymiarowość widzenia.
Posługuję się technikami takimi, jak: akryl, olej, pastel, kredki, węgiel, ołówek, a także mieszam techniki. Pracuję w różnych formatach.
Jestem otwarta na różnorodne zlecenia malarskie i rysunkowe. Moim ulubionym motywem pozostaje portret. Interesuje mnie również natura ożywiona, martwa natura, pejzaż, kopie. Zajmuję się malarstwem sztalugowym, projektuję obrazy ścienne. Próbuję swoich sił w charakteryzacji, body paintingu.
Portret to doskonały prezent na każdą okazję. Pejzaż, martwa natura, kompozycje surrealistyczne wspaniale dekorują wnętrze. Cykle tematyczne można wykorzystać do biur i wszelkich dużych przestrzeni, jak kawiarnie, kluby, restauracje. Ilustracje do książek, stron internetowych, materiałów reklamowych.
Zapraszam do kontaktu!
Dominika Daszewska

ZAWSZE SŁOŃCE - MOJA KARTA DZIŚ

2009-07-05T13:18:00.001-07:00

Tarot Card Reading
Please wait while we process your quiz results.
The Sun

Briefly: Any new business venture also has the signs of success written on it, so proceed with confidence that all will be well.

Full Meaning: This card depicts the Sun and in the front of this are a male and a female looking deep into each others eyes. There are sunflowers on the card, some greenery and a wall in the background. Often this card symbolises Summer or is associated with the sing of Leo. Perhaps an important event will occur around your own Summer month or during the one month time span of Leo which is from July 23 up to August 22. For some this can mean a very special relationship on the horizon, and one that may very well lead to marriage, this will be a successful union and bring much happiness into both people's lives. There is also the possibility, for those who desire a child, that a pregnancy is imminent. Any new business venture also has the signs of success written on it, so proceed with confidence that all will be well. Also a distinct possibility is a trip to a warm location in the near future.

odchodzą...

2009-06-27T06:40:00.000-07:00

25 czerwca 2009 zakończył życie Michael Jackson.

W moim życiu też dużo zmian. Im bardziej świadoma tego, co we mnie, tym łatwiej określam rzeczywistość w okół. Zazwyczaj łączy się to z czyszczeniem najbliższym,odświeżaniem polegającym na odrzucaniu zbędnego.
Weryfikacja stanu zewnętrznego poprzez odrzucanie niepotrzebnych do rozwoju spraw i osób wiąże się z emocjonalnymi wyzwaniami, ale jest konieczna. To moja droga. To droga tych, którzy prostują własne ścieżki, żeby dojść do kolejnych rozwidleń - tych najlepszych dla siebie. Konkretów nie będzie tutaj. To wnioski i prawda, która wyzwoliła się znowu. Tę prawdę wyzwalają ciężkie zderzenia z nieprzystającą do moich rzeczywistością innych. Oby odwaga mnie nie opuściła. Życzę sobie śmiałego dążenia do osiągania coraz wyższych etapów mojej osobistej ewolucji. Nie zaszkodzi nawet rewolucja. Skok.

Tak samo jest ze śmiercią.
Wyznacza koniec, ale też początek, w tym jednym punkcie.
Niespodziewanie odszedł człowiek ikona. Bardziej ikona, bo pozbawiony już wymiaru człowieka z krwi i kości, stał się największą ofiarą rasizmu, a potem już stopniowo coraz bardziej przerażającym, choć genialnym tworem popkultury. Stał się produktem dla mas, nieszczęśliwym znakiem czasu, gdzie waga wizerunku, stawianego na piedestale świata pozorów, zabiera człowieka i wymienia go na plastikowego idola! Odbiera możliwość bycia sobą.
Epoka popkultury musi odejść, by zrobić miejsce dla zupełnie nowych wartości...
...dla nowego świata!
A jaki on będzie, zależy tylko od nas!

zaproszenie do FB

2009-06-16T01:27:00.001-07:00

Dominika completed the quiz "Which Crazy Writer Are You?" with the result Tom Wolfe.

Ah, the life of a wall flower. You get to hang out with the most interesting people - radio DJs, hot rodders, hippies, Hell's Angels, Wall Street tycoons, frat boys - and are completely happy putting them into the spotlight. You're completely happy hanging back with your martini and your little notebook, jotting down all your little observations, in sight but out of mind. Sure, everyone at the party knows who you are - but do they know the real you? And, more importantly, if you want to fade into the background, what's with the bright white suit?.

http://www.facebook.com/dominika.daszewska

MÓJ KOMENTARZ DO WYKŁADU I WYSTAWY W ZACHĘCIE

2009-06-16T00:55:00.001-07:00

"Czy można unaocznić muzykę? Czy można podsłuchać obraz? I co zrobić z ciszą, wszechogarniającą ciszą, której pragnienie powraca po przechodzeniu z sali do sali?
Na przykład z ciszą instalacji Latify Echakhch. Nie widzimy muzyków. Możemy jedynie wyobrażać sobie muzykę, którą grali na właśnie porzuconych instrumentach. Podobnie oglądając stworzoną przez Roberta Kuśmirowskiego instalację, możemy domyślać się, jak mogłyby brzmieć zgromadzone w tym studiu nagraniowym urządzenia i instrumenty. W muzyce, patrząc na nuty, nie słyszymy dźwięków (albo słyszą je tylko niektórzy). Patrząc na instalację Latify Echakch chcę słyszeć muzykę, której (już/jeszcze) nie ma. Jaka może być?

Tomasz Cyz
ur. 1977, eseista, krytyk muzyczny. Członek redakcji i współpracownik „Zeszytów Literackich”, pisze także dla „W drodze”. Autor książek o operze: „Arioso” i „Powroty Dionizosa” (Fundacja Zeszytów Literackich). Pod pseudonimem „T.” napisał libretto „Fedry” Dobromiły Jaskot. Dramaturg Mariusza Trelińskiego i Teatru Wielkiego-Opery Narodowej (2005-06), współpracuje z Festiwalem MALTA. Redaktor naczelny portalu o kulturze „Dwutygodnik”. Pracuje w Narodowym Instytucie Audiowizualnym."

oto zaproszenie na wykład do Zachęty.
wykład odbywa się dzisiaj i ja bym bardzo chciała pójść.

Przenikanie się działań bodźców zmysłowych, rodzaje synestezji, ożywianie świata, pobudzanie twórczej wyobraźni, zgniatanie barier w rozszerzaniu możliwości własnego umysłu - oto hasła, na które naprowadził mnie opis spotkania w Zachęcie.
Inwazja dźwięku - bo tej wystawy dotyczy dzisiejsza prelekcja - to wystawa osobliwa.
Oddziałała na mnie głęboko i skrajnie. Z jednej strony doskonale zestawione dźwięki muzycznego kolażu z obrazami w krótkich wycinkach filmów z dawnych lat. Zazwyczaj klasyki kina. Z drugiej zaś strony przytłaczające pojedyncze odsłony filmowe, w których esencja przelukrowana w obrazie, pikantnieje od seksualnych dewiacji i brutalizacji tych bajek. Scenerie przebogate, ociekające smacznym kolorem, impresjonistyczne i nasycone. Postacie - odpychające w tym zestawieniu jeszcze dziwniejsze i agresywnie słodkie. To właśnie pomysły na zestawianie kontrastów. Uderzające i mocne w wyrazie.
Słowem - działa!

Mój numer urodzenia to 1

2009-05-26T05:55:00.001-07:00

Your Birth Number :1
1’s are originals. Coming up with new ideas and executing them is natural. Having things their own way is another trait that gets them labeled as being stubborn and arrogant. 1’s are extremely honest and do well to learn some diplomacy skills. They like to take the initiative and are often leaders or bosses, as they like to be the best. Being self-employed is definitely helpful for them. Lesson to learn: Others’ ideas might be just as good or better and to stay open minded.

Numer imienia i nazwiska

2009-05-26T05:53:00.001-07:00

dominika 4+6+4+9+5+9+2+1=40
daszewska 4+1+1+8+5+5+1+2+1=28
40+28=68
6 + 8 = 14
1 + 4 = 5

The Name Number is : 5

This is the freedom lover. The number five is an intellectual vibration. These are idea people with a love of variety and the ability to adapt to most situations. Ruled by Mercury.

Keywords: adaptable, freedom-loving, romantic, resourceful, witty, fun-loving, curious, flexible, accommodating. If expressed negatively, non-committal, irresponsible, inconsistent.

As lovers: These lovers are generally attractive to the opposite sex, as they are adaptable, curious, and friendly. Their wit and love of fun is unmistakable. In order to be happy in love, they need some level of change and variety. They also require mental stimulation. They are quick to adapt to ups and downs, but when under-stimulated, they can be inconsistent and resisting of making commitments.

fragma

2009-05-22T13:31:00.000-07:00

XIX. Chwila dziewiętnasta – brutalna.

ZESTAWIANIE PŁCI

Pomyślałam, że mężczyźni są bardziej z krwi i kości, materialni. Piękno kobiece jest zawsze duchowe. Sama fizyczność świadczy o czymś więcej niż składzie kości, mięśni, narządów, włosów, skóry… Widać inny wymiar ludzkiego wszechświata. Ciało jest objawem ducha. Kobieta ma magię głęboko uświadomioną i usadowioną we wnętrzu fizycznej powłoki. W samej powłoce też jest widoczna! Chociaż poddane torturze społecznych nakazów i powinności same skazują siebie na banicję duchową. Ich ciała puchną, umysły przysypiają. Niewolnice współczesne zapadają się w komórki rakowe rodzinnego pożycia i powoli, acz skutecznie zżerane są ich talenty i uczucia. One, schowane, jak w kokonach poddają się bezwolnie coraz bardziej oddalając prawdziwe możliwości. System. Paranoja. Zgon.

Mężczyzna jest jak idea ukonstytuowana. Prawda o nim prosta, a uczucia… Jak ciężko o nich mówić. Im. Po co skoro one niszczą system. Ten genitalnie sformułowany program przetrwania, gdzie siła fizyczna góruje nad warstwą ducha. Emocjonalnie wyjaławiający kobiece wrażliwe strefy brutalnością mężczyzna zdominował świat. A świat cierpi, skowycze i błaga o litość.

Świat, jak kobieta – ziemia, żywioł, który pozornie udało się okiełznać. Strzeżcie się odwetu. Buntu wiedźm i niewiast, które też się budzą. Nadciąga to, co nieuniknione.

Ogród pełen kwiatów :))

2009-05-22T05:25:00.000-07:00

Your mind is like a Flower Garden.
You are the most wonderful person of this planet,
positive, loving and always smiling.
You never have too many friends and are always ready to help.
Sometimes youre sad, cause you want to know so much about
this universe no one can ever tell you.
But you know life goes on and that it will work out well.

...wynik testu, jaki jest mój umysł...
How Nice and true :)

urodzinowy opis mój

2009-05-12T05:02:00.001-07:00

August - ME

Loves to joke. Attractive. Suave and caring.
Brave and fearless.Firm and has leadership qualities.
Knows how to console others. Too generous and egoistic.
Takes high pride of oneself. Thirsty for praises.
Extraordinary spirit. Easily angered. Angry when provoked.
Easily jealous. Observant. Careful and cautious.
Thinks quickly. Independent thoughts.
Loves to lead and to be led. Loves to dream.
Talented in the arts, music and defense.
Sensitive but not petty. Poor resistance against illnesses.
Learns to relax. Hasty and trusty. Romantic.
Loving and caring. Loves to make friends .

Filozofie 1. manicheizm

2009-05-01T12:08:00.000-07:00

Ciekawe są smaki Wolności
„Manicheizm - niezależny system religijny, istniejący równolegle do powstającego chrześcijaństwa. Gnostycyzm manicheizmu wyraża się w apokaliptycznej, czysto teozoficznej wizji walki między siłami światła i ciemności. Mistyczny Jezus jest wężem z Księgi Rodzaju, który skusił Adama. A objawiając mu istnienie Dobra i Zła, uzbroił go do wałki z Bogiem Zła. Natomiast Jezus z Nazaretu nie odgrywa roli centralnej jak w innych chrześcijańskich doktrynach gnostyckich - jest tylko jednym z "wielkich wysłanników", awatarów w rodzaju, Manesa, który się za takiego podawał (wierzenia Perskie). Niemniej podstawą myśli manichejskiej zawsze pozostawał dualizm. W myśl doktryny rządami nad światem podzieliły się dwa równej mocy pierwiastki: zła i dobra. Jednym jest światłość, drugim Ciemność. Jeden jest duchowy, drugi materialny. Zakłócenie równowagi, które postanowiło w opozycji obydwa pierwiastki, wzięło się dążenia Ciemności ku Światłości, którą Ciemność chciała wchłonął Stworzenie ziemskiego świata jest skutkiem bezustannej walki obu tych pierwiastków. Kosmologię manichejską charakteryzują trzy momenty: przyszłość, będąca źródłem wszystkiego, teraźniejszość, która jest obecnym przejściowym stanem świata, w której nastąpił powrót do stanu początkowego. Eschatologia manichejską mówi, iż kiedy całe Światło rozproszone w materii wróci do niebios, nastąpi Koniec świata - będzie to trzeci moment późniejszy. Spadkobiercami doktryny manichejskiej zostali, bogomiłowie i katarzy.”

- wynik testu - jakim narkotykiem jesteś... hmmm ;)

2009-03-16T08:27:00.000-07:00

Your Result: lsd

masz dusze artysty, choc jestes totalnie pomylony. nie wiesz, o co ci chodzi. zanudzasz biednych ludzi opowiesciami o filozofii analitycznej i czechoslowackiej sztuce minimalistycznej. masz schizy, spisz przy zapalonym swietle, leca na ciebie emo dziewczynki i pedaly. lsd jest tez andy warhol;)

moi

2008-07-30T01:22:00.001-07:00

QUEST
Wciąż nie znasz dnia ani godziny. Godzinami przeglądając się
w lustrze nie zauważam już piękna. Zniewolony mój wzrok podąża wciąż tym jednym tropem nieuchwytnym dla zmysłów. Łatwo popadam w przesadę. Wyobraźnia ucieka wyolbrzymiając to, co ukryte. Stając tęsknotą, której nie mogę wyrazić. Niespełnialnym dążeniem do absolutu. Magiczny bezkonkret, bezkształtny marazm w nicości iluzji bogactwa i dobrodziejstwa miłości. Hiponotyzerski trans orgiastyczny. Po ekstazie przychodzi zejście schodami na ziemię, po zejściu zmęczenie i kolejne przeczekiwanie bez życia, aż do następnego…
Muszę tak gonić ułudę i mimo uzmysłowienia sobie, że nią właśnie jest, staram się ją urzeczywistniać. Wciąż głodna. Niezaspokojona. Ciekawość i lęk, rozpierająca energia i poczucie braku. Zastanawiające jak nicość wciąga. Mrok wydaje się pełen przygód i tajemnic. Wchodząc pławisz się w głębi nieostrości a kiedy trzeba wrócić do brutalności – cierpisz, choć znosisz to z godnością.

art analizy*- rozmowy

2008-07-30T01:11:00.001-07:00

- J.Ż. - Czy jest ktoś kto stanowi dla Ciebie wzór/autorytet/ jeśli chodzi o malowanie portretów?

- D.D. - Mam kilku "mistrzów" i jak łatwo się domyśleć to artyści plastycy, malarze, happenerzy, scenografowie nawet.Niekolejno, ale każdy z nich mi rozszerzył świat sztuki, a było tych otwieraczy oczu oczywiście o wiele więcej.portretowo bardziej dosłownie:Jacek Malczewski, Olga Boznańska, Stanisław Ignacy Witkiewicz, Stanisław Wyspiański, Władysław Popielarczyk, Tadeusz Kantor (rysunek), Józej Szajna. nawet współcześnie tworzone prawie anonimowe formy, które tworzą grafficiarze, muralowcy... Nie mam zatem jednego autorytetu. Każda z tych inspiracji, każdy z tych nauczycieli wnosi coś odmiennego do mojego pojmowania dobrego portretu. Jestem zachwycona ich dorobkiem. Tworzę coś swojego.Ograniczenie do jednego autorytetu w sztuce uważam za samobójstwo. Wyklucza możliwość tworzenia autonomicznego języka plastycznego...
- Masz dla mnie jakieś sugestie, jak rozwinąć działalność artystyczną?Czy komuś coś przychodzi do głowy, kiedy czyta nasze słowa?Zapraszam do dyskusji!

///

Konrad Karwiński (GL)
Zmieniam siebie,ludzi, świat....nalepsze :)

- „oczko jest dlatego, ponieważ wszystko się zmienia :) POZA to obszar modyfikowany przez obserwatorów. W czasie świadomego snu można wydzielić obszar dla siebie i go zmodyfikować, utrzymać go dłużej niż istnieje sen, spotkać innych oobenautów, pobierać nauki, etc. etc. Nawigatorzy z Monroe Institute spotykają się w sztucznie stworzonym POZA (POZA w POZA :D) po czym z tego miejsca zaczynają dalszą ekplorację. Po jej zakończeniu znów wracają do POZA i dopiero do ciał. Krótko pisząc POZA to obszar sztucznie stworzony w astralu, bezpieczna przystań, gdzie można wrócić w razie zagrożenia (zamiast ewakuować się bezpośrednio do ciała), może to być wyspa, las, łąka, cokolwiek co daje poczucie komfortu i bezpieczeństwa obserwatorowi.
Malujesz portrety Dominika? Może namalujesz coś ze świata astralnego? Czy to już samo w sobie nie jest genialną motywacją, żeby doświadczyć zjawiska świadomych snów? ;)”

mały cytat

2008-07-29T14:24:00.000-07:00

Napisałam tak o swoim czarno-białym zdjęciu ponizej:

- //Patrzę na siebie w czarno-białym kontraście//spojrzenie na chłodno w maksymalnym kontraście, bez ubarwień, sztucznych dopowiedzeń i fanatyzmu, czy konfabulacji. odsłanianie siebie służy przede wszystkim mnie. jestem rzetelna, uczciwa z samą sobą, szukam prawdy o sobie i świecie, który na mnie wpływa. szukam doskonalenia siebie i swoich relacji z innymi. szukam wreszcie syntezy własnej dla ogarnięcia wielości znaczeń, sytuacji, działań ludzkich, emocjonalnych, twórczych, matczynych, partnerskich, przyjacielskich, codziennych i niecodziennych w wymiarze uniwersalnym.
what to think?

a Pan A.A.M. odpowiedział:

- ...i stalą się szarość wesoła a słonce już sobie poszło..... zresztą wróci - tak jak wczoraj... a kolory zostaną tam gdzie je przed nim schowałaś... Ty dużamała

self photo

2008-07-23T07:14:00.000-07:00

... z wielką powagą odsłaniam siebie w czarno białym kontraście

uważność i skupienie przeplata się z rozbawieniem i melancholijnym nastrojem {wtajemniczonym w prawa naturalne}

Pasja powinna być żywym elementem codzienności. Każdego dnia zbieram wrażenia wizualne, dźwiękowe, dotykowe oraz takie, których jeszcze dziś nie nazwę tutaj. ..
z całą pewnością mogę stwierdzić, że obrazowe, związane z patrzeniem - mają dla mnie kluczową wartość.
Realizacja pasji w przenikaniu inspiracji z tworzeniem to kwestia otwartości, przepuszczalności dla pewnych wrażeń. Należy pozwolić im wejść i zagościć w nas. Potem przychodzą inne i razem rozmawiają.
Z rozmów czasem coś się rodzi, wyłażąc na zewnątrz, wyczołgując się z gęstych bagien lub wyfruwając lekko jak ważka nad staw.
Jak gęsty cień przenika na powierzchnię podobrazia i czasem tworzy zadowalające efekty. Czyli wybuchowa mieszanka tego, co nas spotyka, skumulowana, streszczona i wyselekcjonowana emanacja nas samych. Może być przytłaczające, smutne lub groźne, jeśli szczere. Czasami całkowicie instynktowne. „Muszę TO teraz zrobić!” – chociaż nie uświadamiam sobie – dlaczego.
Trzeba walczyć o prostotę i syntezę, spójność, harmonię, czystość przekazu, jasność myśli.
Nie powiedziałam, że to ładnie i przyjemnie…
Czasem nie da się znieść wszystkiego. tak dużo naraz, tak silne oddziaływanie, szalony atak bodźców, intensywność, prawie nie do zamieszczenia w jednym człowieku....
i wtedy... pojawiają się demony szaleństwa... a czasem tylko wielkiej sztuki.

...tak na prawdę, życie z pasją daje poczucie pełni. Wtedy zwykle czujesz, że żyjesz, a to, co robisz jest tylko Twoje, później możesz sie tym dzielić i czuć wielką satysfakcję. Ale tylko na chwilę, bo już następne czary skradają się za rogiem bladych świtem ulic.

Pasja to zachwyt. Pasja to miłość twórcza. Spontaniczność działań przy jednoczesnej konsekwencji i ciągłości. Zanurzenie w pełnym emocji własnym świecie, do którego wciąż powracam, wciąż inna, zawsze ta sama.

na dachu świata

2008-07-21T06:27:00.000-07:00

„W małżeństwie cudów nie ma. Największym cudem jest miłość.” Tak zadedykowana księga cudów Chin trafiła w ręce nowożeńców, którzy ten wielki moment świętowali na dachu świata. Górzysty teren. Każda góra wyściełana zielenią środkowego lata. Motyw goniący następny motyw już po pewnym czasie sam stawał się kadrem obrazu olejnego pozbawionego twardej materii płótna i sztywnych reguł technologii techniki malarskiej. To może nieelegancko, że przedkładam sztukę nad wesele…
Ślub i wesele odbyły się w bardzo eleganckim tonie. Maleńki kościółek drewniany, grzmot dudniącego kapłana. „Wy bądźcie jak skała!!” Wilgoć górska drewnianych desek nasyconych zapachem kadzidła. Małe drewniane rzeźby świętych, belka w sklepieniu, skupienie bez zbędnego splinu i ociekania złotem. Prostota i prawdziwość przeżywania wydarzeń, które na zawsze zapadają w pamięć. Słów o wierności, miłości i że nie opuszczę Cię aż do śmierci. Pamiętam łzy szczęścia w oczach panny jeszcze. (…)

To nie są chińskie wynalazki czy cuda. Nasz kraj, natura z trzewi wyczuwalna, szumiące przestrzenie, a w środku połaci wysokich suchych traw chór świerszczy wspiera krwioobieg wielkiej przyrodzie. Słońce stopniowo schodzi zboczem górskim prasując runo leśne, kobierce trawiaste. Nadciągają chmury z ziemi zrodzone. Wyciągnięte wilgocie, utkane z mgieł cząsteczki obłoków co jak potężne smoki rosną w górę, aby zakłębić się wokół ziemi.
Gdyby miłość upodobnić do mocarzy żywiołów byłaby potęgą niezniszczalną.
Jak skała! – grzmiał wysłannik Boga.

Wielki sen

2008-04-06T02:08:00.000-07:00

HOSPITALIZACJA
Szpital mieści się w XIX wiecznym budynku. Grube mury, wysokie kondygnacje, okna od podłogi do sufitu. Podłogi surowe, wylany beton w kolorze wyschniętych, dojrzałych wiśni na korytarzu. Oddział czeka na remont. Ubikacja powinna nosić nazwę „latryna”, nie tknięta bodaj od początku istnienia szpitala, przedstawia sobą dość żałosny widok. Łazienka nie funkcjonuje, prysznice stoją jak atrapy, nie da się ich użyć. Przez korytarz przelatuje często powiew kloaki. Niektóre starsze kobiety załatwiają potrzeby pod siebie, niektóre wręcz nie potrafią korzystać z ustępów. Niektóre poruszają się na wózkach lub chodzą oparte o balkoniki.
Łóżka w pokojach przeszły już wiele. Żelazne, sprężynowe i skrzypią przy najmniejszym ruchu. Na sprężynach leżą grube deski podtrzymujące materace obciągnięte ceratą. Podczas snu deski wysuwają się, więc poranne słanie łóżek wymaga dodatkowych zabiegów, by wszystko wróciło na swoje miejsce.

PAJĄK
Wznoszę wyobraźnią cały szpital pod niebiosa. Unosi się swobodnie ponad ziemię. W lekkim tanecznym kołysaniu zaprzecza prawu grawitacji. Dryfujący w oceanie błękitu niebieskiego osiada na ołowianych skłębionych chmurach. W niekończącym się locie robi niewielkie przystanki wtapiając się w gęstwinę kumulusów niczym w pierzaste fioletowo brunatne lody. Zamczysko chorób istnieje tylko w racjonalnej świadomości zdrowych odwiedzających. Zaglądają tu na chwilę za strachem, by szybko wrócić do stałej i bezpiecznej codzienności.
Cisza utrwaliła mury wzmacniając je i pogrubiając. Całość wydaje się niezniszczalna, jak potężna machina oblężnicza, jak twierdza, której nikt nie chce zdobyć, co daje jej olbrzymią moc i poczucie osamotnienia.
Ściany z zewnątrz porastają wyschnięte pnącza, tworzące siatkę liany, nigdy nienaruszona pajęcza sieć. Pająk – potwór zabezpieczył na sztywno swój spichlerz. Byt zapewniony na wiele lat. Strzeże zdobyczy trzymając zamczysko w mocnym uścisku, w złowrogich sidłach. Jesteśmy załatwieni. Nasz los zależy od niego. Niektórych więzi naprawdę długo. Tylko wybrańcom pozwala odejść po kilku dniach. Karmi się chorobami suchotników tak długo, jak długo toczy ich zaraza. Potem puszcza na wolność. Jednych do dawnego ich świata, na innych zsyła śmierć, gdy stają się bezużyteczni. Ma swoich ulubieńców, którym każe jeszcze tu wracać.
Codziennie wykonuje ciężką analityczną pracę nad każdym więźniem. Podejmuje setki decyzji i nigdy nie zaniedbuje nikogo ze swoich gości.
Jego nie dotyczą kategorie dobra i zła.

SEN i HRABINY
Pierwszy sen w szpitalnym łóżku, kiedy wreszcie zaznałam ukojenia, okrył mnie rozrzedzonym gołębim puchem, kołderką z obłoczków, bitą śmietaną słodzącą moje spanie.
Teraz sosny za oknem. Kołyszą się łagodnie na wietrze. Rozpostarte zielonością niedojrzałą gałęzie falują płynnie w rytmie wczesnego popołudnia. Kiedy porwie je silniejszy wiatr, kazda odchyla się w swoją stronę. Machają cięzkimi głowami dostojne hrabiny. Peruki trzymają się mocno, jak Chińczyki... Wiecznie aktywne rozgarniają przestrzeń rękami, gałęziami powykręcanymi niemozliwie w róznych kierunkach. Zawłaszczają miejsce, które ludzki język nazwał lasem i panują dostojne, budzące szacunek, niepokonane, dumne.

KOTY
Karmię koty. Przychodzą pod balkon. Zrzucam im niezjedzone resztki z posiłków. Same dobre. Patrzą mi prosto w oczy. Szczególnie dwa rude. Mają niespotykany błękit oczu. Jasny, pastelowy, wyblakły błękit, taki troche sztuczny, jakim maluje się ściany, o działaniu uspokajającym. Hipnotyzujący kolor oczu patrzących ze szczerym zainteresowaniem. Ja zwieszona w pół z balkonu spoglądam w dół, gdzie wykręcone w górę łebki kociąt. Widzą we mnie przyjaciela. Czują coś, wiedzą coś, coś im dam. Patrzą mądrze, wyczekująco, nienahalnie.
Olga Tokarczuk w nowej książce poruszyła odkrywczą koncepcję Boga. "Prawdziwy Bóg jest zwierzęciem. Jest w zwierzętach, tak blisko, ze az go nie dostrzegamy. Codziennie się za nas poświęca, wielokrotnie umiera, karmi nas swoim ciałem, odziewa w swoją skórę pozwala na sobie testować lekarstwa, zebyśmy mogli zyć dłuzej i lepiej. Tak okazuje przywiązanie, obdarza nas przyjaźnią i miłością."

OCZY
Ludzkie oczy. Krązące po korytarzach spojrzenia. Stały punkt programu - kobiety wyraźnie zajete wyłącznie patrzeniem. Wyzerają twoją zewnętrzność, gapiąc się tempym wzrokiem, który śledzi kazdy ruch, kazdy przedmiot zostanie zauwazony, kazde działanie ocenione i skomentowane za plecami. Baby oczekują wciąz nowych widoków na korytarzu. Bezceremonialnie wbijają z ciebie wzrok, odprowadzając dokądkolwiek się udasz. Czerpią energię milcząco i chytrze, jak zwierzeta, przyczajone zawsze na stanowisku. Nie mają zainteresowań. Żerują tylko na zyciu szpitalnym innych, moze bardziej chorych, moze zbyt zdrowych. Umysłowo wyjałowione niczym stałe elementy wyposazenia, nietety bezuzyteczne i nieusuwalne zanim przyjdzie czas. Omijam jak słupy telegraficzne udając, ze nie widze tych uciazliwych spojrzeń.

Oczy lekarzy płci żeńskiej. Ciepłe, matczyne, otulają dodając otuchy. Po ludzku współczujące i smutne.
-Dlaczego pani doktor tak smutno na mnie patrzy? - usmiechnęła się łagodnie pełnią wdzięku, dziewczęcej delikatności, ale jednak... kwaśno. Wyraz twarzy przesiąknięty tym szczególnym smutkiem dystansu, medycznej wiedzy, doświadczeniem w kontaktach z pacjentami.
- Bardzo miło mi było się u pani doktor leczyć. - podziękowałam na koniec.
- Pani również była miłą pacjentką. - usłyszałam sztampową odpowiedź.
Kontakt i rozmowa z lekarzem poprawia kondycję. Sam jego widok ma działanie zdrowotne. A to wazne, bo wielodniowy pobyt w tym miejscu, silne antybiotyki co dzień podawane w duzych dawkach, izolacja, zatrzymanie biegu potocznych wydarzeń zyciowych moze generować stany depresyjne. Trzeba siły ducha, odpowiedniej postawy i dyscypliny wewnętrznej, zeby to dobrze i godnie przetrwać z efektem końcowym - duza poprawa zdrowia. Ten czas trzeba jakoś zagospodarować godząc się na wiele ograniczeń.

OKNO
Przeziebiłam się. To dodatkowo zaburza działanie mojego umysłu. Coraz intensywniej odczuwam życie szpitalne jako dzień świstaka. Zdaje się, że znajduję się w niebezpiecznej pętli czasowej. Powtarzalność rytuałów dnia zaczyna mnie przerazać. Te same słowa, zdania wypowiadane, sytuacje, rozmowy, to, czym żyją tu wszyscy codziennie sprawia, że czuję się zawieszona w prózni. Zatrzymany czas, wstrzymany cykl zycia, nieznośna kołomyja. Doba upływa za dobą jak obracający się w kółko diabelski młyn. Coraz słabiej odbieram pojawiające się drobne róznice. Tak silnie wpisują w nieznośną cięzkość tego bytu, ze juz w momencie pojawienia znikają przykryte koszmarem powtarzalności.
Człowiek sprowadzony do fizjologii mówi i mysli o jedzeniu, spaniu, wydalaniu, o tym, czy obiad za bardzo się nie spóźnia, kiedy będzie miał badania, co go boli, a co przestaje dokuczać.
Latryny odstraszają, pogoda nie sprzyja, pastowana podłoga śmierdzi, na korytarzu coś sie tłucze, dzwoni kosmiczny telefon, obiad sie spóźnia, znowu ziemniaki będą gliniaste i zimne.

Patrzę w okno. Nawet pogoda sie nie zmienia. Jest niezdecydowana, a zarazem jednej kategorii. Wiatr nie porusza sosnami. Niebo pokrywa równa, gładka warstwa bieli świetlistej, nieskazonej zadnym akcentem, niezdrowej, spokojnie groźnej. Brak nawet zapowiedzi zmian. Stagnacja, duszność, nuda, śmierć. Słońce tu nie świeci. Deszcz też wybrał przyjemniejsze rejony. Ptaki nie dają głosu, a przecież dobre mają warunki do koncertowania.
Las sosnowy. Opuszczony. Poddał się. Nie ma wyboru.

Jestem tu. Zamknięcie. Izolacja. Więzienie. Zakazy. Obowiązek poddania się procedurze leczenia. Otoczenie zaraziło się atmosferą, którą tym razem narzucili ludzie. Wszechogarniającym chorym powietrzem i zgniecionymi resztkami swobody myślenia i działania.

PIĘKNO
Trzy pary bioder opakowane w nie zawsze białą pościel spoczywają samotnie na swoich łózkach. Kobiece kształty. Chociaż pochodzą spod jednej rzeźbiarskiej ręki, róznią się znacznie. Linia brzegu pani po pięćdziesiątce jest subtelna, nie przerysowana, mimo mniejszej wypukłości, niż tej, którą posiada młodsza o ponad dziecięć lat pacjentka, wygląda bardziej kobieco.
Uda ułozone pod duzym kątem i odpowiednio ugięte kolana. Ich zarys tylko. Synteza formy. Gładkość powierzchni pościeli, jednorodność spajająca kształt. Miękkość i delikatnie wydzielane ciepło puszystości widoku budzą czułość, jaką czuje dziecko wobec matki. Szczególny zapach bezpieczeństwa. Jest w tym widoku dostojność, pewność, ale skromna - świadomość swojej wartości. Tchnienie marzenia i pełna materialność.
Forma prowadzi wzrok od biodra przez wklęsłość talii do łagodnie wspinającego się ramienia, które gładko zaokrąglone przemienia się w szyję i głowę. Widać tylko blond włosy. Okalając czaszkę szerokim gestem tworzą jaśniejące pasma.
Od biodra łagodnym spadkiem w dół biegnie zarys uda, a załamując się w kolanie spływa już prawie ku wyjściowej płaszczyźnie śpiącej w niewidoczne nawet konturem stopy. Pobrzmiewa wspomnienie syreny w układzie jej stóp.
Centrum pozostaje brzuch zamknięty w kościach miednicy, bioder, postawiony mocno kregosłupem. Epicentrum, esencja, jądro jasności.
Kobieta uchwalona.

odświeżamy datę

2008-01-03T04:31:00.000-08:00

umiejscowieni, zamknieci w czasie poruszamy sie liniowo ku nieskonczonosci.
tempora grata! czas jest nam potrzebny. odliczamy, opisujemy, systematyzujemy wszystko w czasie. narzucony nam z gory, niezalezny od naszej woli, a jednak probujemy go usidlic. chcielibysmy panowac nad czasem. oswoic przemijanie, z ktorym wciaz nie mozemy sie pogodzic.

zdarza sie czasem zlapac taki stan bezczasowosci. to jak odczucie absolutu istnienia.

czas nieodlacznie pomyslany jest z zyciem fizycznym. poniewaz czujemy je najsilniej, czas linearny staje sie najwazniejszy. odnowy biologiczne, wstawki i poprawki silikonowe, laserowe, litfingi, jakies szalone zabiegi probujace oszukac proces starzenia sprawiaja, bysmy czuli sie lepsi, mlodsi. hipokryzja nieslychana!

widzialnemu dajmy prawo do ulegania naturalnym procesom. z reszta dojrzewanie jest piekne. zmarszczki rzezbia twarz nadajac jej charakteru, wyostrzanie rysow powoduje, ze czlowiek staje sie coraz bardziej wylawialny z tlumu, coraz bardziej indywidualny, interesujacy. dojrzalosc daje nowy rodzaj mocy wewnetrznej, pozwala zlapac szerszy oddech, dostrzec to, co w mlodzienczym pospiechu umyka, daje pelnie, madrosc, wieksza wiedze, doswiadczenie...
rozjasnia w glowie, czasem pozwala podjac trudne, acz wazne decyzje, uspokaja, dystansuje, rownowazy, ociepla. jest jak dojrzaly owoc, na ktory mamy ochote. brak mu cierpkosci, jest odpowiednio miekki, ma piekny pelny kolor, smakuje wysmienicie! a w sercu jego młode jeszcze pestki (...)

czas leczy rany, nie zatrzymasz go, wszystko odbywa sie w czasie, to byly czasy..., czas to pieniadz, od czasu do czasu, od sasa do lasa ;) zawczasu, wczasy, czasoprzestrzen, godziny, minuty nie moge spoznic sie... zawsze, nigdy, rzadko, czasami, ... dac czas czasowi, juz sie zaczasowalam wystarczajaco. Enough!

w każdym razie. dziś juz jest 3 stycznia 2008.
zamieniamy ostatnia cyferke z 7 na 8.
o czym to swiadczy?
ze znowu minal rok, jestesmy starsi, swiat w swym starzeniu tez sie delikatnie posunął....
co jeszcze to oznacza?
dla każdego co innego.
co dla Ciebie?

(ps. trzeba bedzie o nieskończoności napisać i o bezczasie)

liczi

2007-12-20T07:46:00.000-08:00

dostałam dziś owoc, który nazywa się liczi.
wygląda jak owoc kasztanu z zewnątrz, różni się kolorem, jest czerwony.
ale najgorsze przychodzi, kiedy sie go obierze ze skórki. tam w środku wygląda jak embrion istoty pozaziemskiej. dziwne, bo nie widzialam istoty poza ziemskiej, a tym bardziej jej embriona. moja wyobraźnia mówi mi, że owoc liczi bez skórki tak wygląda. jak niewinne, maleństwo ale nie z tego świata... dość przerażające.
w środku jest mała pestka, brązowa. wygląda jak mały kasztanek.

nie jadłam liczi. jak mogłabym zjeść embrion istoty poza ziemskiej?
nie jestem kanibalem a tym bardziej kosmicznym kanibalem...
/confusion/

widzę, że tekst wymaga wyjaśnienia.
ludzi, taj jak wszelkie żywe stworzenia uważam za istoty kosmiczne. to powinno wystarczyć, byście zrozumieli moje pojęcie słowa "kanibalizm". cokolwiek zywego zjadamy (moze oprocz zwierzat, ktore stoja w systemie podrzednym wobec ludzi) zachowujemy sie jak kanibale.
istoty pozaziemskie w moim pojeciu stoja ponad istotami ludzkimi, poniewaz, w moim pojeciu, zostaly stworzone przed nami, zatem stoja w hierarhii rozwoju wyzej. w tej sytuacji moznaby zaryzykowac twierdzenie, ze pozerajac embrion istoty pozaziemskiej dokonalabym aktu swietokradztwa lub jak kto woli wielkiego nietaktu kosmicznego.
stad wniosek prosty - nie zjem owocu liczi.
i nie mowcie mi, ze kobieta to pokretna istota!
:)

może by tak...

2007-12-04T04:12:00.001-08:00

wreszcie coś o sobie. to w końcu ekshibicja, a słowo zobowiązuje do działania ;-)
ostatnio ciągle dużo się dzieje.
jest kilka rzeczy ważniejszych od pisania pamiętnika.
kwestia podstawowa - moje życie nie należy teraz do mnie w tym stopniu, co półtora roku temu.
życie odbywa się w czasie, zatem czasu dla siebie mam niewiele.
bardzo uważnie muszę dobierać czynności, które wykonuję wykorzystując swój czas.
nie zawsze łatwo zorganizować sobie za każdym razem wyjątkowy dzień, kiedy jego przestrzeń właściwie zamyka się na 47m2.
a przecież wszyscy chcą zapobiegać rutynie.
życie ma być ekscytujące, atrakcyjne. kobieta ma być atrakcyjna, mieć dobra pracę, inteligentna, wykształcona, tolerancyjna, taktowna, delikatna, pracowita, mądra, przewidująca, gospodarna, utalentowana, wysoka, szczupła, mieć przyjaciół, otaczać się pięknem, dbać o dom, o dzieci, o męża, piec dobre ciasto, podawać obiad nie za gorący i nie za zimny i na czas, rozumieć potrzeby innych, typu - mecz, piwo, gazeta, kumpel, praca dłużej i więcej niż trzeba, rozrzucanie skarpetek, nie opuszczanie deski klozetowej, nie słuchanie jej, kiedy mówi itp. kobieta ma wiele do nauczenia się w życiu. jeszcze dobrze gdyby była cierpliwa, nie za głośna, niezbyt dociekliwa, nie zadająca pytań, typu : było Ci dobrze, kochanie?, lub : kochasz mnie?, , , , , ,..............................

widzisz, że żyjemy w schematach myślowych? w ogóle to straszne, jak ograniczeni jesteśmy wychowaniem, prawidłami życia społecznego, sposobem myslenia, który nie daje za dużych szans na rozwój wewnętrzny. "zamknięcie" w mieszkaniu jest tylko fizyczne, nie ma nic wspólnego z zabraniem wolności, ktorej nie da sie w ten sposob zniszczyć. nawet ośmieliłabym się stwierdzić, że wewnętrznie wolny człowiek w więzieniu równiez jest wolny...
przewija się przez moją głowę hasło : ŚWIADOMOŚĆ.
teraz bardzo modne są wszelkie szkoły rozwoju duchowego, wielcy guru, szamani, przewodnicy duchowi pomagają osiągnąć spokój wewnętrzny, równowagę, hipnotyzerzy, bioterapeuci, wróżki, leczą nasze dusze, a my wierzymy, że wyprowadzą nas z naszych matni.
na prawdę - nikt nam nie pomoże. Tylko ja jestem odpowiedzialna za swoje życie od kiedy jestem dorosła. Nikt za mnie niczego nie zrobi, niczego nie naprawi, nie uleczy(...)
poszukiwania sens maja jedynie, gdy sa samodzielne!
chciałam się doskonalić. miałam takie motto życiowe, jako młoda panienka.
ale to wszystko wcale nie polega na hasłach!
nie jest moją idolką, nie znam jej twórczości, ale Dorota Masłowska raczyła zauważyć coś niezwykle ważnego:
"-Wolność to dla mnie pewność, że TRZEBA bardzo niewiele rzeczy, a wielu rzeczy wcale nie trzeba. Najwięcej wolności zabierają różne drogą losową nabyte nabytki: definicje, hierarchie, motta, imiona, nazwiska, tytuły - które jakby przekwalifikowują bezkresne pola i łąki na labirynty i tory przeszkód.
Samo posiadanie ciała, przejście ze stanu lotnego w stan stały, można traktować jako niefortunne i niezawinione uwikłanie, więc wolność może wcale, jak się zdaje, nie istnieć.
Może być tak, że istnieje tylko szeroki wybór bardziej lub mnniej subtelnych niewoli."

odpowiedzialność za siebie po pierwsze!
za swoje słowa, wybory i czyny! już samo to sprawia trudność.
nikt nie jest w stanie mnie uszczęśliwić. to ja mam być pełnoprawną osobą zadowoloną, tylko wtedy mogę dac kawałek szczęścia innym.

jakimiś drogami, jeśli osiągnę stan pełni...

TRZY POZOSTAŁE UMOWY

2007-11-19T04:08:00.001-08:00

Nie bierz nic do siebie.
Nic, co robią inni, nie dzieje się z Twojego powodu. To, co inni mówią bądź robią, jest projekcją ich własnego snu. Jeśli będziesz odporny na opinie i działania innych, nie staniesz się ofiarą nie potrzebnego cierpienia.

Nie zakładaj nic z góry.
Znajdź odwagę, by zadawać pytania i wyrazić to, czego naprawdę pragniesz. Porozumiewaj się z innymi tak jasno, jak tylko potrafisz, aby uniknąć nieporozumień, smutku i rozczarowań. Stosując się tylko do tej jednej zasady, możesz całkowicie odmienić swoje życie.

Rób wszystko najlepiej, jak potrafisz.
Twoje "najlepiej" będzie satle ulegać zmianie. Będzie inne, kiedy jesteś zdrowy i inne, gdy jesteś chory. We wszystkich okolicznościach po prostu rób wszystko najlepiej, jak potrafisz, a unikniesz samoosądzenia, potepienia siebie i żalu.

"Cztery umowy. Księga mądrości Tolteków" - Don Miguel Ruiz

bardzo inspirujące i proste zasady. gdyby tak przełamać lenistwo i popracować nad sobą pod ich kątem...
jest wiele mądrości zawartych w różnych kulturach. każdy z nas ma również zestaw własnych dewiz życiowych, zasad, którymi się kieruje. Tworzy to zestaw różnych porządków, które kształtują nasze biografie i historię ludzkości. Z wiekiem te wartości mogą ulegać modyfikacjom.
od kiedy pamiętam, lubiłam gromadzić różne "prawdy", "mądrości", " maxymy".
lubiłam gromadzić cytaty z książek. całe fragmenty lub tylko sformułowania, które do mnie przemówiły.
właściwie przez całe życie gromadzimy różne opinie, sentencje... zdarza się, że czyjeś słowa utkwią w nas tak głęboko, że pamiętamy je zawsze.
co najbardziej?
pamiętamy skrajne, silnie oddziałujące słowa. zazwyczaj takie, do których mamy emocjonalny, osobisty stosunek. kiedy czujemy, że to jest ważne. zdarza się, że po wielu latach przypominam sobie czyjeś słowa, bo dopiero wtedy osiągają swoją moc w moim życiu. wtedy zostały powiedziane, ale teraz odżywają...

PIERWSZA UMOWA

2007-11-15T10:21:00.000-08:00

Bądź nieskazitelny w słowach.

Mów spokojnie. Mów tylko to, co myślisz. Unikaj używania słowa przeciwko sobie lub by plotkować o innych. Wykorzystaj moc Twoich słów tak, by prowadziły do prawdy i miłości.

- Wsadź głowę do metalowego wiadra i powiedz: "kontyngent".
- Kontyngent, kontyngent, kontyngent...
- O jezu... nauczyła się nowego słowa i powtarza...

- Śpisz już słodko?
- Eee tam, tyram sobie słodko.
- Zajebiście słodko zapewne...
- No wiesz, jak Ty się wyrażasz..? :D
- Jak? Słodko? To ładne słowo chyba..?
- Chyba :P
- Chyba sie łódka na wodzie omijając wieloryba co udaje jeżozwierza włażącego na drzewo Porcupine...
- Albo się chybocze.:P
- Chyba sie bocze - mówi się ?
- Boczysz się? Na mnie?
- Chyba Ty na mnie boczysz sie na boku...
- Bardziej en face. :)
- Jak mozna sie boczyc en face?
- Sprytnie. :P
- Takiś jest kubista? Mamy zatem esencję kubizmu. Dobrze czasem pogadać o sztuce!